హిందూ ధర్మం కేవలం ఆచారాల సమాహారం కాదు. ఇది జీవన విధానం. సత్యం, అహింస, ధర్మం, కర్తవ్య భావన, సహనం, పరస్పర గౌరవం. ఇవన్నీ హిందూ ధర్మానికి మూలస్తంభాలు. ఒక హిందువు ఎక్కడ పుట్టినా, ఏ భాష మాట్లాడినా, ఏ ప్రాంతంలో జీవించినా ఈ మూల విలువలు అతన్ని మరొక హిందువుతో బంధిస్తాయి. ఈ బంధం రాజకీయమో, ఆర్థికమో కాదు, ఇది ఆత్మీయమైన ధర్మ బంధం.
మన గమ్యము కూడా ఒక్కటే. మోక్షం, ఆత్మశుద్ధి, సమాజ హితం, లోక కల్యాణం, ఇవే హిందూ జీవన లక్ష్యాలు. వ్యక్తి ఎదుగుదలతో పాటు సమాజ శ్రేయస్సును కోరేది హిందూ ధర్మం. “లోకాః సమస్తాః సుఖినో భవంతు” అనే ప్రార్థనలోనే మన గమ్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. నా ఆనందం మాత్రమే కాదు, సమస్త లోకముల ఆనందమే నా లక్ష్యం అన్న భావన ప్రతి హిందువును ఒకే దారిలో నడిపిస్తుంది.
ఈ కాలంలో హిందువులను కులం, ప్రాంతం, భాష, రాజకీయ భావజాలం పేర్లతో విడదీయడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. కానీ ధర్మ దృష్టితో చూస్తే ఇవన్నీ ఉప విభాగాలే. అసలు ఐక్యత మన ధర్మంలో ఉంది. ఆలయంలో పూజ చేసే హిందువు, పొలంలో కష్టపడే హిందువు, జ్ఞానం బోధించే గురువు ఇలా అందరూ ఒకే ధర్మ ప్రవాహంలో భాగమే. ఒకరి బాధ మరొకరికి బాధగా అనిపించాలి. అప్పుడే “ప్రతి హిందువు నా బంధువు” అన్న మాటకు నిజమైన అర్థం వస్తుంది.
హిందూ ధర్మ రక్షణ అంటే, మన ధర్మాన్ని మనం గౌరవించడం, ఆచరించడం, తదుపరి తరాలకు అందించడం. ఒక హిందువు ధర్మం కోసం నిలబడితే, మరొక హిందువు అతని వెనుక నిలవాలి. అదే బంధుత్వం. అదే సంఘబలం. అదే ధర్మశక్తి.
చరిత్ర మనకు నేర్పిన పాఠం ఏమిటంటే, హిందువులు ఐక్యంగా ఉన్నప్పుడు ఎవ్వరూ మన సంస్కృతిని తుడిచిపెట్టలేకపోయారు. విడిపోయినప్పుడు మాత్రమే మనం బలహీనులమయ్యాం. అందుకే ఈ రోజున ప్రతి హిందువు తనలో తాను ఒక ప్రశ్న వేసుకోవాలి: “నేను నా ధర్మ బంధువుల కోసం నిలబడుతున్నానా?” అని.
చివరగా చెప్పాలంటే, ప్రతి హిందువు నా బంధువు అనే భావన నినాదం కాదు, అది జీవన ప్రమాణం. మన ధర్మం ఒక్కటే, మన గమ్యము ఒక్కటే కాబట్టి మనం ఒక్కటిగా నిలవాలి. అదే హిందూ ధర్మం మనకు ఇచ్చిన మహా సందేశం. అదే మన బాధ్యత. అదే మన భవిష్యత్తు.
- తుంగా శ్రీ
