సనాతన హిందూ సమాజం అనేది ఒకే విధమైన ఆలోచనలతో ఉండే గుంపు కాదు. భాషలు వేరు, ప్రాంతాలు వేరు, ఆచారాలు వేరు. కానీ వీటన్నింటికంటే పైగా ఉన్నది ధర్మబంధం. ఆ ధర్మబంధాన్ని రాజకీయంగా గుర్తించకపోవడమే ఈనాటి సమస్య.
రాజకీయ పార్టీలు హిందువులను ఓటు బ్యాంక్గా మాత్రమే చూస్తున్నాయి. హిందువుల మధ్య ఉన్న చిన్నచిన్న భేదాలను పెద్దగా చూపిస్తూ, వారిని విడగొట్టి పాలించడమే లక్ష్యంగా పనిచేస్తున్నాయి. ఒక హిందువుపై అన్యాయం జరిగితే, మిగతా హిందువులు “అది నా విషయం కాదు” అన్న భావనతో మౌనంగా ఉండటం రాజకీయ నాయకులకు బలం ఇస్తోంది. ఇదే పరిస్థితి ఇతర వర్గాల్లో కనిపించదు. అక్కడ ఒకరికి జరిగితే అందరూ స్పందిస్తారు.
నేటి రాజకీయాల్లో “సెక్యులరిజం” అనే పదాన్ని హిందువులపై మాత్రమే ప్రయోగిస్తున్నారు. హిందువులు తమ ధర్మం గురించి మాట్లాడితే రాజకీయ రంగంలో తప్పుగా చిత్రీకరిస్తారు. కానీ ఇతర వర్గాలు తమ మత, సమాజ ప్రయోజనాల కోసం సంఘటితంగా మాట్లాడితే, దానిని హక్కుగా గుర్తిస్తారు. ఈ ద్వంద్వ వైఖరిని ప్రశ్నించాలంటే, హిందువులు ముందుగా ఐక్యంగా ఆలోచించాలి.
ఐక్యత అంటే, హిందూ ప్రయోజనాలకు వ్యతిరేకంగా జరిగే రాజకీయాలను ప్రశ్నించే శక్తి కలగడం. హిందూ ధర్మాన్ని అవమానించే మాటలు మాట్లాడే రాజకీయ నాయకులకు భయం కలగాలి. ఆ భయం రావాలంటే, ప్రతి హిందువు మరొక హిందువును తన ప్రతిబింబంగా చూడాలి.
చరిత్ర చెబుతున్న సత్యం ఇదే. సంఘటిత సమాజమే రాజకీయాలను ప్రభావితం చేస్తుంది. విడిపోయిన సమాజాన్ని రాజకీయాలు నియంత్రిస్తాయి. హిందువులు విడిపోయి ఉన్నంత కాలం, వారి ధర్మం, సంస్కృతి, సంప్రదాయాలు రాజకీయ బలి అవుతూనే ఉంటాయి.
అందుకే ఈ రోజు హిందూ సమాజం ముందు ఉన్న ప్రధాన రాజకీయ బాధ్యత ఆత్మపరిశీలన. నేను నా తోటి హిందువును ఎలా చూస్తున్నాను? ధర్మబంధువుగా, నా ప్రతిబింబంగా చూస్తున్నానా? ఈ ప్రశ్నకు నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పుకున్న రోజే తప్పక మార్పు మొదలవుతుంది.
ముగింపుగా చెప్పాలంటే,
హిందువులు ప్రస్తుతం సంఖ్యలో కాదు, సంఘటనలో బలపడాలి.
ఆ సంఘటనకు పునాది ఒక్కటే ప్రతి హిందువును తన సొంత ప్రతిబింబంగా చూడడం.
అప్పుడే రాజకీయాల్లో హిందూ స్వరం గట్టిగా వినిపిస్తుంది.
అప్పుడే ధర్మం నిలబడుతుంది.
- తుంగా శ్రీ
